Sisli bir sabah... Vapurların denizin üstünde gezmediği, kuşların görünmediği, ağır bir is kokusunun havaya hakim olduğu bir pazar sabahı uyandım güne. Gözlerimi ovuştururken, üzerimdeki sabahlığın parçalanmış eteklerini farketmiyordum; ya da sökülen kollarının uçlarını. Küçük bir penceresinin olduğu, turuncuya boyalı dolaplarımın bulunduğu mutfağıma doğru yol aldığımda niyetim sadece sert bir kahve yapmaktı. Ancak içine girdiğimde gözüme bir gece evvel ki mutfak masasının kenarında oturan ve ağlayan adamın silüeti dokundu. Sandalyenin arkasında kalmıştı; o çok sevdiği kadının ona ördüğü mavi atkı. Oysa onu, yanından bile hiç ayırmazdı. Hatta bir gece, çok büyük bir kavganın sonrasında evi terkeden aşkının ardından o atkıya sarılıp, yatağına yattığını anlatmıştı bana. Onu çok severdi; ama bu kez onu burada unutup gitmişti. Belki nerede unuttuğunun bile farkında değildi. Ya da farkındaydı... Peki bu onun için iyi miydi? Bilmiyorum... Bunun cevabı bir tek onda saklı. Dün gec...
Bu sayfada kendinizi evinizde gibi hissedin...