Bir kadının gözünden hayatın renkleri!

Bana vadedilen sadece bir karanlıktı. Gözlerimi kapattığımda gördüklerim, hissettiklerimdi varoluşumu sağlayan. Beni özgürlüğe kavuşturan. Bedenimi sarmalayan, tutkuya sarılan, ihanete gülümseyen bir kara mizahtı her şey. Eğer koşarken aniden durmanın dengenizi altüst edeceğini bilmiyorsanız; o zaman düşme korkunuzdan dolayı siz hiç koşmamış ve durmamışsınızdır.  Beynimden süzülüp, tüm kaslarımı, damarlarımı saran korkunun beni tutsağı yapmasına izin veremezdim. En büyük korkularımın bile esareti altına girecek olsaydım; kan kırmızısına benzeyen günahkar şarap kadehinden yudum almaya cesaretim olabilir miydi o zaman?  Eğer karanlıktaki boşlukta dudağımızın arasında duran sigaranın dumanında boğularak, kum saatinin hayatımızı kimi zaman ağırdan, kimi zaman ise süratle çalmasını bekliyorsak sadece, baştan kaybetmişizdir. Ve o kaybetme korkusu sizin şah damarınızı kesmek için biçilmiş bir kaftandır.  Bırak rüzgara kendini... Bırak karanlık boşluğa bedenini.....

Bugün farklı bir şey yapmak istiyor ruhum... Gücümün yettiğince yükseklere tırmanmak... Bütün önüme çıkan engelleri aşmak, yükselmek, daha yukarılara, daha da yukarılara doğru ilerlemek... Ben her nerede olursam olayım gideceğim ve de çıkacağım basamaklarımın olduğu bir yörüngenin tam da başında durmak istiyorum. Zamanın akıp gittiği çağın eteklerine sarılmışız. O etekler her rüzgar esintisinde havalandıkça biz de sallanmaya başlamışız. Sanki lunaparkta bir balerine binmişiz de onunla beraber o esen rüzgara meydan okurmuşcasına haykırmak istiyoruz çığlıklarımızı. Kim engel olacak peki bize? Kimin engel olması mantıklı?  Herkes olduğu yerde bir kalsın öylece. Çünkü "Engel" olmak gibi bir girişim yetersiz ve de sığ kalır yanımızda. Hedeflerimiz var. Yüreğimizden gelen azmimiz, soğuktan titreyen ellerimizin gücü var. Gitmek gerek bazen buralardan. Bazen bulunduğun noktayı değiştirmek gerek hayatta. Çıkışlarını kolaylaştırmak gerek arada. Ama hedefin hep aynı yükseklikte kalm...