Bir kadının gözünden hayatın renkleri!

Canım yanıyor. İçimdeki her bir parçanın moleküllere ayrıldığını hissedebiliyorum. Ayrışan tüm parçalar bir daha birleşmek istememecesine uzaklaşıyorlar birbirinden. Nefes dağılıyor. Sonsuzluğa doğru uzanıyor. Damlalar uçsuz bucaksız noktalara ulaşıyor. Canım yanıyor. Anlıyor musun? Hissedebiliyor musun? Yaktığın canın sesini duyabiliyor musun? Onu ezip geçtiğin an ne şekle büründüğünü görebiliyor musun? Dokunabiliyor musun dağıttığın o izlere? Seyretmek zevk veriyor mu sana? Eserinden memnun musun?  Canım yanıyor. Savaş meydanında mücadele eder gibi ruhum. Bırakamıyorum özgürce onu huzura. Topların, tüfeklerin, kılıçların kuşandığı o meydanın tam da ortasında kalmış küçücük bir kız çocuğu gibi titriyor yüreğim. Ne zaman öleceğim diye beklemekten yoruldum. Ya da ne zaman kurtarılacağım diye sorgulamaktan hayatı...  Canım yanıyor. Can yanmasının ne demek olduğunu bilmediğini söyleme sakın. Yalan söyleme artık. Ne dilinde, ne gözlerinde görmek istemiyorum yala...

Odada kapana kısılmış gibiyim. Ellerim dört bir yanda duvarları tırmalamakta. Göz bebeklerim delirmiş gibi fıldır fıldır dönmekte. Etrafımda kendi yansımamı görmek istemiyorum. Kendime bakmak istemiyorum. Küsüm işte her şeye. Herkese küsüm. Kırık aynalar... Üstüme üstüme gelmekte. Çarpık görünen yüz hatlarımla üzerime çullanmaktalar. Beni suçluyorlar sanki. Her yaşanandan ötürü beni suçluyorlar. Sanki yüzlerindeki bu çirkinlikleri ben yarattım. Benim ne suçum vardı ki. Ben... Ben... Ben sadece küçük bir kız çocuğuyum. Benim yüreğim de bedenim de daha ufacık. Hayata dair umutlarım var. Hayattan beklentilerim var benim daha. İzin verin de yoluma gideyim. Bırakın beni benliğimle başbaşa. Bırakın, çekin ellerinizi omuzlarımdan. Yaralı yüreğimden uzaklaşın. Duymak istemiyorum sesinizi, duymak istemiyorum serzenişlerinizi. Lanet olsun, gidin diyorum size! Eski püskü eşyaların parçalandığı bomboş bir odada, çıplak ayaklarımla bir köşeye sıkıştım. Çıkamıyorum. Biri bir yandan geliyor ve bağ...