Bazen Vazgeçmek Gerek!

Hiçbir şeyi zorlamayacaksın olduğundan fazla… Vazgeçmesini de zamanı ve yeri geldiğinde bileceksin. Gereksiz yere ne kendini üzeceksin; ne de karşındakini bıktıracaksın! Gerçek bu maalesef…

 

An gelir içinde minik bir kıpırdanma olur insanın ve öylece o tatlı hevese, heyecana kişi kendini bırakmak ister. Çünkü bu öyle güzel bir histir ki yaşam koşullarının tamamını minimize eder; ve kişiyi olduğu yerden alıp çok daha güçlü, çok daha mutlu, çok daha anlayışlı bir hale getirir. Sistematik ilerleyen duygular silsilesine kendini bırakabilmek koşulsuzca, en güzel andır. Tabi ki bunu yaşayabildiğinde… 

Sürecin getirmiş olduğu kişinin bir türlü durduramadığı iletişim kurma isteği, barikatlara takıldığındaysa o güzel enerji sekteye uğramaya başlar. Karşısındaki için zorlayıcı bir varlıkmış hissiyatına yakalandığındaysa insanoğlu, bulunduğu yeri terk etme duygusunu bu defa da devreye sokar. Çünkü kimseyi istemediği bir şey için zorlayamazsınız. Eğer kişi bir şey istiyorsa ya da hissediyorsa zaten o da bulunduğu durumun içinde kendine bir rol benimser ve oyuna dahil olur. Oyuna dahil olmayan kişi zaten bunun içinde yer almaya gönüllü değildir. 

 

Zaman size tüm bunları an ve an sunar. Bir çoğunuz birinin hayatında neresinde olduğunuzu merak ediyordur. Eğer bunun cevabını çözebilmişseniz şanslısınız; yok çözemediyseniz o zaman “Hiçbir yerinde olmamayı tercih edin”. Çünkü belirsizlik değersizliktir. Ve hiç kimse değersiz değildir. Kendi değerinizi bildiğinizde zaten hayat çok daha kolaylaşıyor. Yeter ki siz ne istediğinizi bilin ve buna göre hareket edin. Hayat bu! O kadar çok süprizlere açık ki! 

 

Siz elinizden geleni yapmış olun; ve gerisini oluruna bırakın. Baktınız ki sağlıklı bir iletişim yok; dönüp arkanızı gidin. Orada durmanızı gerektiren bir durum maalesef ki yok demektir. Bu yüzden ne zamanınız boşa harcansın; ne de duygularınız. 

 

Herkese keyifli bir haftasonu dilerim.

 

Sevgiler,

Burcu