Ana içeriğe atla

Susmak...

Gözlerim durgundu; sadece bir boşluğa bakmak istiyordu. Sahipsiz kalmış olan ruhunun içinde debelenirken, soyutlanmak istiyordu etrafındaki onlarca ve de yüzlerce yüzden. Sorgulamak istemiyordu hiçbir şeyi. Sadece ıssız yalnızlığında öylece duraklamak istiyordu. Konuşacak belki de en son kişiydi; hayalindeki o insan.

Kimileri sessiz kalmayı tercih eder; kimileri de öfkesine yenilir; ve uçar en olmadık ve de olmayacak olan o noktaya doğru. Yanlış gidilen yollar, konuşulan sözcükler, hayatlar belki de sahipsiz öylece kalmalıdır. Bir yerlere ulaşmasını beklemek, olmasını arzu etmek kadar saçma hiçbir şey yoktur. Siz hiç düşünüzde gördünüz mü bazı saçma hikayeler? Ben görüyorum. Görmenin bile bazen hata olduğunu bildiğim inanışların içinde buluyorum kendimi. Varlığım neye hizmet ediyor bilmiyorum; ama suskun kalmayı hiç istemiyorum aslında. Belki de susmak sadece bir olasılıktır. Olamaz mı?

Etiketler:

Yorumlar

ZAMANIN DIŞINDAN ... dedi ki…
Bazen öyle anları olur ki insanın öylece susmak ister.Kimseyle konuşmak kimseyi duymak istemez... Hayalindeki insanın realitesinden bile kaçar.Sadece hayalleriyle ve kendisiyle baş başa kalmak ister.Kaçmanın çözüm olmadığını bilse de kaçmak ister.
13 Haziran 2012 09:42
Burcu ÖZDER dedi ki…
Kaçışlar hep böylece devam eder... Aslında amaç arkana bile bakmamaktır; oysa çoğu zaman hep bir arkaya bakış gerçek olmuştur. Vazgeçişler, çırpınışlar ve inanışlar... Bazen hepsinin silindiği bir nokta kapkaranlık olarak çıkar insanın karşısına...
14 Haziran 2012 20:44
Unknown dedi ki…
Sessizliğimi susmak olarak nitelemişlerdi insanlar, sormadan hüküm vermek onların en vazgeçilmez özelliklerindendi.İstediğim sadece biraz sessizlikken nedir bu tahrik diye düşünmeye vaktim yok açıkcası bende daha da sustum.Sustukça kendimle konuştum, yakınlaştım, başkalarına ihtiyacım yoktu ruhlarına ya da bedenlerine... ;)
14 Haziran 2012 21:08
Burcu ÖZDER dedi ki…
İnsan bazen kendi ruhunu ve bedenini bile taşımaktan yorulurken, başka bedenler ona bir kaya kadar ağır gelir... Çok doğru sevgili Ses ve Nefes, oysa amaç sadece sessizliğin içinde dinginleşmekti. Ne var ki hep yanlış yorumlandık, hep yanlış yorumlanmaya doğru yol aldık. Nedense anlamak istemediler... Her zaman anlamaya çalışmamak onlar için en kolay olandı...
14 Haziran 2012 23:40
Unknown dedi ki…
Aslında hata en başında kimseye anlatmaya çalışmamak lazım mesele anlaşılmakta, insan öyle kibirlidir ki istediğini anlar, istediğini duyar.Üstelik bunu da gözünün içine bakarak yapar yetmez arkandan devam eder.Hal böyleyken "sen" değerlisin dir.Gerisi uçsuz bucaksız hiç bitmeyecek müsveddeleri dolduracak, kelimeler...
15 Haziran 2012 00:11
uçak bileti dedi ki…
Bu güzel paylaşım için çok teşekkür ederim. Elinize emeğinize klavyenize sağlık. Blogunuzu yakından takip ediyorum. Başarılar dilerim
22 Haziran 2012 13:20
Burcu ÖZDER dedi ki…
Çok çok teşekkür ederim :)
23 Haziran 2012 21:51
Burcu ÖZDER dedi ki…
Çok teşekkür ederim! :)
28 Haziran 2012 21:15
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İçimdeki Boşluk

Sevmek asırlardır işkencedir. Her hikayenin sonu çoğunlukla hazin sonla bitiverir. Acının tadı dudaklarındadır. Soluduğun havada, dokunduğun her yerdedir. İnsan yaşarken nasıl yaşlanır; nasıl ruhu acıyla dolar, nasıl yalnızlaşır bilirsin.    Boşluk sarar her bir yanı… Ruhun boşalır bir anda adeta. Hiçbir şey hissedemez olursun. Ne kızgınlık, ne kırgınlık, ne mutluluk, ne mutsuzluk, ne hüzün, ne heyecan… Güneş başka bir yerde doğar, yıldızlar başka bir toprakta parıldar.    Keşke dersin 80’lerde, 90’larda yaşayabilseydim. O zamanlarda çoğu şey daha masum, daha güzel, daha kıymetliydi. Şimdi en çok da o masumiyeti özlüyor insan. Bildiği, tanıdığı ve sıcacık olan dönemleri.    Bir araba, bir yağmur, bir doğa, bir huzur, bir mutluluk, bir sıcaklık, bir hüzün, bir umut, bir sevgi, bir aşk, bir yalnızlık, bir…    Zaman mı durdu; yoksa durduruldu mu? Nerede kadı onlarca güzel yaşanmışlık ve yaşanılacak olanlar. Yalnızlaşan ruhlarımızı nerelere bıraksak d...
Yorum Gönder
Devamı

Yakası Rujlu Bir Gömlek...

Bir sabah eşinizi işine uğurlamadıktan sonra evdeki tüm kirlilieri ayıklayıp, çamaşırları yıkama evresine geçtiğinizde çoğu bayanın sıkça karşılaştığı bir olay bu; yakası rujlu bir gömlek ... Bunun tercümesi ise üzgünümk ki eşiniz sizi aldatıyor. Ne yazık ki acı gerçekle artık başbaşasınız.  Bizler evlendiğimizde sanırız ki aşkımız yani o deli gibi bizi seven adam hep aynı kalacak. Evlendikten sonra da bu mutluluk hep sürecek ve ölünceye kadar bize bağlı kalacak. Ne hüzünlü ki bu sadece bir dilek olabiliyor. Güzel bir dilek... Çünkü evlenen erkeklerin büyük bir çoğunluğu eşlerini kısa bir süre sonra aldatıyor. Daha doğrusu bu kimilerine göre bir yaşam biçimi haline bile geliyor.  İşte o karşılaştığımız gömlek, sizin aldatma ritüeli ile ilk buluşmanız. Gözlerinize inanamadığınız ve o anın şokulyal ne yapacağınızı bilemediğiniz zor zamanlar artık sizi beklemekte. Hemen telefonla arayıp, ağzınıza gelen her şeyi ona hiç nefes almadan arka arkaya sıralamak mı tercihiz olur? Yoksa...
Yorum Gönder
Devamı

Kırık kalbin hikayesi...

Günün birinde kalbin biri yaralı olarak bir savaştan kurtulmuş. Yarini tam bulduğunu sanırken, avuçlarının arasından kayıp gittiğini görmüş. O gün bugündür işte o yaralı kalp, göğsüne saplanan oku, hiç çıkartmayacağına karar vermiş. Ve hikayesi o saatten sonra başlamış... Bu bir kırık kalbin hikayesi... Gözünden hiç yaş damlası eksik olmamış kalbin. Sarılı yarasıyla eksik kaldığını hep bedeninde hissediyormuş. Çünkü kalp tamamlayacağı yolda artık yalnızmış. Ne yapsa da ne etse de hiçbir şeyi geri döndüremezmiş. Aksak ayağıyla yürüdüğü yollarda hep anıları onu takip eder olmuş. Elinde veremediği bir çiçek, yatağının yanında aşkının fotoğrafı ona miras kalmış. Yaralarını sarmak isteyen dostlarını hep tersler olmuş. Sırf bu yüzden de aksi nalet biri olarak anılmaya başlanmış. Onun bu hali dilden dile dolaşır olmuş; ama ona ne ki, bizim yaralı kalbin hiçbir şey umrunda değilmiş. Bir tek o ok, onun tek tesellisiymiş. Çünkü her şey onunla başlamış ve onunla son olmuş.  Kalp, günlerden ...
1 yorum
Devamı